(Hoe) weet jij nou wat ze willen?

(Hoe) weet jij nou wat ze willen?

Het is december, de maand waarin we de genegenheid voor onze dierbaren uitdrukken met attenties en cadeaus. Voor sommigen is het uitzoeken van het juiste geschenk een heerlijke bezigheid, voor anderen een gedoe omdat je niet precies weet wat de ander wil, waar je hem of haar nu werkelijk blij mee maakt. De keuze is ook nog eens reuze, en verkwisting van tijd, geld en energie ligt op de loer.

Mijn advies is: vraag mensen wat ze willen en geef het ze gewoon. Vaak maken we het onszelf veel te ingewikkeld; we willen iets speciaals uitzoeken, iets wat iemand echt niet verwacht, maar als ze het niet verwachten, is de kans aanwezig dat ze er ook niet op zitten te wachten. Anderzijds kunnen we ook de fout begaan door te teveel te generaliseren en in clichés te vervallen. Zo gaf ik mijn dochter ooit een prachtig poppenhuis cadeau, een mooier geschenk kun je je niet wensen als vierjarig meisje, dacht ik. Verkeerd (en nogal seksistisch) van me gedacht. Mijn dochter keek er niet naar om, wel naar de doos Kapla die ze zelf gevraagd had.

Onderzoek heeft aangetoond dat gevers ervan uitgaan dat een origineel cadeau (dat de ontvanger niet verwacht) beter in de smaak valt dan een cadeau van de wishlist, terwijl het omgekeerde het geval is. Dit gold zelfs wanneer het originele cadeau met de grootst mogelijke zorg en aandacht was uitgezocht. Kortom, als je de feestvreugde wil verhogen, kun je het uitzoeken van cadeaus beter overlaten aan degene die er verstand van heeft: de ontvanger.

 

Ook managers maken nogal eens aannames in hun behoefte om iets voor anderen te betekenen. Het probleem is dat zij zelf niet door hebben dat het aannames zijn. Zij kunnen zich eenvoudigweg niet voorstellen dat medewerkers niet hetzelfde willen als zijzelf: promotie, salarisverhoging, een academische carrière, een management development traject, commercieel succes, of wat het ook is dat de manager zelf drijft. De medewerker moet conform de waarden en normen van de goedbedoelende manager voor goud, comfort, of gewoon een vaste baan gaan. Als de medewerker dan iets anders blijkt te willen – als dit al überhaupt boven tafel komt – is de verbazing vaak groot. De manager kan zelfs denken dat hij of zij het desondanks beter weet en een stokje steken voor de wensen van de medewerker. Zo gaan veel ouders de fout in door kinderen bewust niet de felbegeerde plastic prullen te geven die op de verlanglijstjes prijken, om begrijpelijke redenen. Het probleem is dat de aantrekkingskracht blijft en er bovendien wat teleurstelling kan bestaan over de cadeaus die wel door de educatieve ballotage zijn gekomen.

Gun kinderen (en volwassenen!) daarom hun eigen ontdekkingstocht. Het is beter dat ze zelf ondervinden wat er in de wereld te koop is (aan waardevolle dingen, maar ook aan klatergoud), dan dat jij het altijd maar voor hen uitspelt. En bovendien: het kan heel goed zijn dat jij het zelf bij het verkeerde eind hebt, en bepaalde kansen en mogelijkheden over het hoofd ziet.

Speel daarom eens deze maand en misschien wel het hele jaar voor Sinterklaas of Kerstman: inventariseer de wensen van je dierbaren, van collega’s en van klanten nauwkeurig en geef ze gewoon wat ze willen (binnen de grenzen van redelijkheid en budget uiteraard).

En wat betreft je eigen wensen, vraag er gewoon om!

Fijne feestdagen alvast!

Linda van den Driessche

Psycholoog & auteur van ‘Kracht voor Tien’ (2016, Uitgeverij Business Contact)

 

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*