De Midcareerders: (hoe) zie jij ze?

De Midcareerders: (hoe) zie jij ze?
midcareerders

De midcareerders: (hoe) zie jij ze?

De term ‘millennial’ valt regelmatig, ook ‘babyboomer’ is een sleetse term, maar heb je weleens van de ‘midcareerder’ gehoord? Waarschijnlijk niet, want ik heb deze term bedacht. Noodgedwongen, want de voormalige generatie X heeft gewoon geen naam in HR-land. Het zou een verloren generatie zijn, een generatie van nix, inmiddels bekleden zij overal sleutelposities, hebben zij een koopwoning met overwaarde, gezellige gezinnen met opgroeiende kinderen en leven zij fitter en gezonder dan veertigers en vijftigers ooit tevoren.

Dat is ook het onhandige aan een hele generatie – op een x moment – over een kam scheren: de etiketten houden geen stand. Wat ooit nix was is nu alles, op midcareerders draait de economie. Dus voor wie denkt dat het nix wordt met de millennials, kijk naar generatie x. Daarmee is het helemaal goed gekomen.

Daarom werkt het beter – al is het minder sexy – om gewoon in te zoomen op de specifieke levensfase waarin iemand zich bevindt. Een groot deel van generatie x bevindt zich in het midden van zijn of haar carrière, vandaar de term ‘midcareerder’. De midcareerder is redelijk populair op de arbeidsmarkt, mits in het bezit van de vereiste achtergrond en ervaring. En dat is nu precies het probleem. Ze willen weleens wat anders.

Vind je het gek? Alsof hun vakgebied of specialisatie het enige is in de hele wereld wat ze leuk vinden. Weliswaar hebben ze hier zelf ooit voor gekozen, maar op een gegeven moment is het nauwelijks meer een keuze te noemen, als een cv als een magneet soortgelijke functies aantrekt en andere functies genadeloos afstoot. Zelfs al doet een midcareerder een heel klein stapje opzij – waagt hij een gokje op iets in het verlengde van zijn vakgebied maar net anders – dan krijgt hij zelden anders dan de boodschap dat er geschiktere kandidaten zijn.

Veel burn-outs in deze leeftijdscategorie zijn in werkelijkheid bore-outs. Zonder de opwinding van nieuwe taken en de geestelijke stimulans van nieuwe materie, wegen de verantwoordelijkheden zwaarder, duren de dagen langer en is werkdruk lastiger te verdragen. Gelukkig is de gemiddelde midcareerder – gesterkt door meerdere crises – niet snel klein te krijgen, maar dat maakt de problematiek niet minder serieus. Vooral als je beseft dat hij pas op de helft van zijn carrière is.

 

Onder invloed van verveling kunnen midcareerders een aantal sprongen maken. Een daarvan is een sprong eruit. Vrouwelijke midcareerders met een goedverdienende partner kunnen nogal eens de beslissing maken om – al of niet tijdelijk – geheel te stoppen met werken en zich op de kinderen (of dieren) te richten. Anderen springen in het diepe, door iets geheel anders te gaan doen – een bed- & breakfast of een opleiding tot yogaleraar of fietsenmaker – of door voor zichzelf te beginnen als eigen ondernemer. Uiteraard moeten hier wel de middelen voor zijn, tenslotte lopen de vaste lasten van het koophuis en de studerende kinderen gewoon door. Als een sprong eruit of een sprong in het diepe niet mogelijk of wenselijk is – en hij geen zin heeft om nog verder door te klimmen op de maatschappelijke ladder – zit een midcareerder vast. Tot zijn pensioen heeft hij hetzelfde (voor)uitzicht.

Maar dat hoeft niet. De midcareerder is in feite in de bloei van zijn leven en het is niet nodig dat hij nu al metaalmoeheid vertoont. Natuurlijk ligt er een stuk verantwoordelijkheid bij hemzelf, maar ook organisaties zouden wat meer aandacht aan de midcareerder mogen besteden. Ga met hem in gesprek wat zijn dromen en wensen zijn, en kijk hoe dat in de organisatie in te passen is. Wees niet te zuinig met sabbiticals, stimuleer ‘stages’ en stel je als organisatie flexibel op wat betreft part time werken: je krijgt er een tevreden, vitale en bevlogen medewerker voor terug.

Maar het belangrijkste is dat we eens leren wat minder conservatief en simpel te denken als het gaat om het aannemen van nieuwe medewerkers. De kandidaat met het perfecte cv is misschien juist ongeschikt, omdat hij niet meer warmloopt voor de taken die hij al zo lang heeft uitgevoerd. Voor een functie waarmee hij op papier niet de ideale match vormt is hij juist geknipt. Mensen hebben meer in hun mars dan datgene dat op papier staat. Na het afronden van de middelbare school hebben we allemaal een keuze gemaakt voor een bepaalde opleiding, maar er waren ook andere vakken die onze interesse hadden en waar we goed in waren. Door het aanboren van dit onvervulde potentieel, gaat er een wereld open, voor medewerkers en voor organisaties.

Maar wat als organisatie ook je beleid is of wordt, nix doen met generatie x is geen optie.

Linda van den Driessche, psycholoog & auteur van Kracht voor Tien

Foto: David Samwel Bol

Meer informatie? Kracht voor Tien biedt programma’s aan specifiek voor midcareerders (en voor starters, milennials en experienced).

0 Reacties

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*